Een woord vooraf door ShoreTension
De winnaars van de Jan den Hartog Memorial Regatta-Haringvliet mochten op zondag 6 september genieten van een unieke - door hoofdsponsor ShoreTension mogelijk gemaakte - hoofdprijs-dag in de Rotterdamse haven!
ShoreTension is een belangrijke partner binnen de Rotterdamse haven en draagt met innovatieve oplossingen bij aan veiligheid en terminal performance. De verbinding tussen de maritieme wereld van het haven van Rotterdam en ShoreTesion maakte deze dag dan ook extra bijzonder.
De dag begon op het water. Met een boot trokken we de indrukwekkende Rotterdamse haven in. Tussen de enorme zeeschepen, containerterminals en kranen kregen we van dichtbij een prachtig beeld van één van de grootste havens ter wereld.
Daarna volgde een uitgebreide rondleiding over de ECT-terminal. Het was een uniek kijkje achter de schermen, op een plek waar normaal gesproken maar weinig mensen komen. Er waren allerlei activiteiten georganiseerd voor het personeel van ECT en hun familieleden en kinderen. Zo konden zij kennismaken met verschillende voertuigen en de machines van dichtbij bekijken en zelfs meerijden op diverse vervoermiddelen. Tevens werd er uitgebreid uitleg gegeven over de werkzaamheden op de terminal. Over de schepen die worden geladen en gelost, de indrukwekkende logistieke processen en de vele verschillende aspecten maakten duidelijk hoeveel mensen, techniek en samenwerking nodig zijn om deze haven 24 uur per dag draaiende te houden.
Een dag vol water, schepen, techniek, teamwork, mooie ontmoetingen en verbinding tussen twee belangrijke maritieme werelden.
ShoreTension bedankt ECT voor de gastvrijheid en de indrukwekkende rondleiding. We zijn trots dat we als hoofdsponsor van de Jan den Hartog Memorial Regatta deze geweldige prijs mogelijk konden maken.
Een ervaring om niet snel te vergeten!
Lees onder de foto's het verslag van prijswinnaar rv Ferox!
Verslag van de dag door prijswinnaar Azorean High (rv Ferox)
Van winnaar met een roeisloep tot mier in de wereldhaven......
Azorean High Heren - 6 september 2026
Het is zondagochtend. In een industriehal, tussen stalen buizen van 12 meter lang en grote hydraulische cilinders, met de geur van staal en zout, staan twee statafels met koffie en koek. Hier verzamelen zich 10 mannen, afwachtend op wanneer het gaat beginnen. Nee, het zijn geen dokwerkers die nog even wat overtime aan het maken zijn. Het is een prijs, gewonnen met de eerste plaats bij Slag om Haringvliet. Een stukje roeien over 13 kilometer en daarvoor krijg je dus een dagje Rotterdamse haven cadeau. Dit gaat geen standaard dagje uit worden met bowlen en schaal bitterballen.
Tegen de achtergrond van de Wereldhavendagen heeft de hoofdsponsor van de Slag om Haringvliet, ShoreTension, dit als prijs gegeven. Na een welkom en een rondleiding over wat ShoreTension eigenlijk doet en hoe dat in zijn werk gaat, weten we inmiddels dat ze in plaats van trossen grote hydraulische cilinders gebruiken om schepen vast te maken aan de wal. Dit is een dochteronderneming (of zoiets) van de roeiers. Nee, niet de sloeproeiers, maar van de Roeiersvereniging van de Rotterdamse haven. Een club van 300 leden die met bootjes en auto's door de haven crossen om de trossen van schepen vast te maken aan de wal. Vroeger werd dit nog met roeiboten gedaan en werd er geracet om wie als eerste bij het schip was. Daarna hebben ze besloten om toch maar te gaan samenwerken. Wel vreemd dat de Koninklijke Nederlandse Roeivereniging geen roeisloep heeft. Durven ze het als professionals niet aan om mee te strijden in de competitie?
Net als de zoete koek van vanochtend worden de technische details van het ShoreTension-systeem in hoog tempo over de groep uitgestrooid. Een uur eerder wist nog niemand wat ShoreTension überhaupt was, nu staan we ineens serieus technische vragen te stellen in een grote oude onderzeebootloods. "Wordt die winch elektrisch aangestuurd of gebruikt die alleen deze accu?" Niet alleen wij hadden deze prijs gewonnen, ook het damesteam uit Kortgene, de Wilde Mossels in de Mytilus, had deze prijs en was er dus ook bij. Toch wilden vooral de mannen iets meer weten over alle technische details. Er was maar één iemand van hen die een vraag stelde. Je raadt het al: de mannelijke stuurman.
Volgende onderdeel: naar de Maasvlakte, ook in de Rotterdamse haven. Maar dat is wel 30 kilometer verderop. We worden opgesplitst: wij mogen mee met een bootje van de roeiers (nog steeds verbazen waarom dé Roeiersvereniging eigenlijk geen roeisloepen heeft?) en de dames met de taxi. Die mogen dan later terug met het bootje.
Een mooie detour met nog even een glimp van de Havendagen, en daarna de Nieuwe Waterweg af richting de Tweede Maasvlakte. Langzaam verdwijnen de stad en de oude haven achter ons. We varen steeds verder de machine in.
In een uur komen we langs de highlights van de Rotterdamse haven en natuurlijk langs de installaties van ShoreTension. Na een strandje voor mega schattige zeehonden (toch nog wat natuur gevonden rondom al dit industriële geweld) komen we aan bij de Tweede Maasvlakte en zien we waar deze voor gebouwd is: de grootste containerschepen ter wereld. De Tweede Maasvlakte is opgespoten, en het voelt er ook zo. Uitgestrekt, kaal, zand, steen en beton, en daartussen strakke kades, containerkranen en duizenden containers, opgestapeld in georganiseerde chaos. Hier is de mens klein. De schepen zijn zo hoog als flatgebouwen, de kranen steken daar nog bovenuit. Beneden lopen mensjes in hesjes tussen de containers door. Hier en daar eentje die iets noteert op een clipboard of in een autootje rijdt. De rest draait gewoon door. Wij, de recreatieve mieren, mogen er voor een middagje bij.
Dit zijn ook de schepen die vastzitten aan de ShoreTension-systemen. Onze schipper showt zijn stuurkunsten om tussen een Evergreen-schip (die van die club die dwars had gelegen in het Suezkanaal) en de wal door te varen. Onder de boeg door, helemaal overschaduwd. Zo dicht met je neus erop is de kolossale omvang van zo'n schip pas echt duidelijk.
We worden afgezet en verderop gaan we het ECT-terrein op. Nu zien we de containeroverslag van de andere kant. Hier komen we ook de Wilde Mossels weer tegen. Hun busje was sneller dan onze boottocht. Ze zijn hier duidelijk al wat langer, maar reageren inmiddels nauwelijks meer op het getoeter en gebonk in de omgeving. Wij vinden het na vijf minuten nog steeds overweldigend.
We zijn hier beland op een soort familiedag, ingeblokt in kleurrijke containers, waar kinderen op schoot mogen bij de bestuurders van de rondrijdende, luid toeterende containertrucks, ijs te krijgen is en een medewerker zeer gepassioneerd vertelt over de stappen om een container te sjorren, alsof wij zo zelf een dienst moeten gaan draaien als dokwerker. Meerdere medewerkers die we hier spreken hebben wel een stoer verhaal over infiltranten, uithalers en omkoping. Geeft toch weer wat jeu aan zo'n familiedag.
Genoeg van al het stalen geweld mogen we op kantoor komen bij de ECT-terminal, samen met de Wilde Mossels. Hier geeft de algemeen directeur een ECT-promo: hoeveel containers, welke terminals, hoe groot alles is. Met een ongemakkelijk momentje als het over Hongkong gaat, waar het hoofdkantoor zit. Maar hij redt zich er prima uit met een paar woorden over globalisering en concurrerende investeerders uit andere landen.
Als afsluiter kunnen we oefenen op de containerkraansimulator. Super handig. Als we bij de wedstrijd snel klaar zijn met roeien, kunnen we het gewoon zonder kraanmachinist. De meeste kranen worden tegenwoordig niet meer vanaf de kraan bediend, maar minder hoog en wel droog vanaf kantoor. Precies het beeld van de Maasvlakte, maar dan compleet: zelfs de laatste mier wordt hier naar binnen gehaald. Ik ben benieuwd vanaf wanneer de kraandrijver thuis mag gaan werken.
We worden met het busje weer afgezet en ons cadeau zit erop. We nemen afscheid van de Wilde Mossels, zij naar Kortgene, wij naar Katwijk. Geen roeisloep gezien. De Roeiersvereniging heeft ons voor de terugweg gewoon met de auto afgezet. Op de A15 passeren we de kraantorens en containerstapels nog één keer, nu van veraf, klein als lego. En ergens tussen die duizenden containers ligt vast ook het pakketje dat morgen doodleuk bij jouw deur wordt bezorgd.
Bob
